Lieve Fabienne en Wouter,

Toen ik me in Amerika bevond kwam ik erachter dat ik zwanger ben. Vervelend, omdat je graag met je (toenmalige) vriend het geluk of verdriet wilt delen. Maar achteraf, of misschien de dag na uitslag al, was ik blij dat ik kilometers verwijderd was. Puur omdat ik erachter kwam dat Bart niet meer achter "ons" stond. Niet omdat het daar minder schokkend nieuws is, maar omdat ik de tijd had om er rustig over na te denken, te relativeren en te communiceren via  telefoon of internet, omdat ik face to face moeite heb om direct te responderen. 

In die tijd veel met mijn lieve moeders, zowel met mijn echte moeder als mijn Amerikaanse moeder en met mijn zusje gesproken, maar natuurlijk ook veel contact gehad met Bart. Ik wilde koste wat het kost dat het weer goed kwam tussen ons. Ik was zelfs bereid om het gezamelijke kind dat we hadden/ hebben weg te laten halen om me te focussen op ons, ondanks het feit dat ik al op jonge leeftijd moedergevoelens heb gehad. Eenmaal terug in Nederland werd het me al gauw duidelijk dat Bart het niet meer wilde. Dus alle moed bij elkaar geschraapt om toch maar over het onderwerp te hebben, waar je eigenlijk het antwoord al op weet maar, toch de hoop hebben op het positieve. Tervergeefs, en nu? Het "ons" is terug gedaald naar twee individuen. Je staat groot gezegd weer "Alleen op de wereld", maar ik niet. Ik sta alleen op de wereld met een klein mens in mij dat tot iets levensvatbaar groeit. Wat doe je? Weg laten halen omdat je er alleen voor staat? Of wat zal men er wel niet van denken; 23 jaar en alleenstaand? Weg laten halen, weg zorgen? Nee. Je volgt je gevoel en zegt laat maar komen. Je wilt niets liever dan het ideale beeld wat iedereen heeft over het leven: man/ vrouw, trouwen, kinderen oftewel: huisje, boompje, beestje. Maar ik leef liever mijn laatste 50 jaar zonder partner, dan met het feit leven dat je iets van je zelf hebt ontnomen.

Eerlijk gezegd, heb ik ondanks Bart mij innerlijk pijn heeft gedaan door mijn vertrouwen te schaden en te zeggen dat hij mij nog wel een kans gunde  terwijl hij  niet meer achter ons stond, nog steeds een prettig/ veilig en lekker gevoel als hij in de buurt is. Ik hoop nog steeds dat het misschien geleidelijk aan goed komt tussen ons, ook al moeten we er beide er veel aan werken en veel voor doen. Maar ik moet denk ik deze hoop/ deze droom, op een bootje zetten en van wal duwen en langzaam in de verte zien verdwijnen..

Ik wilde jullie bedanken voor alle liefde en gastvrijheid. Van de momenten die we met z`n allen hebben beleefd heb ik genoten, ook al liet ik het door mijn verlegenheid misschien niet genoeg zien.

Ik was misschien niet de ideale vriendin voor jullie oudste zoon, maar ik hoop dat ik toch een goede moeder word voor jullie kleinkind.

Liefs en een kus,

Linda.

Een eigen blog, waarom? Omdat je denkt dat mensen geintresseerd zijn in jou successen of in je zielig opgebouwd leven? Nee, mensen met succes hebben geen tijd en zeker geen behoefte in deze onzin en de mensen die zichzelf in de weg zitten, hebben alleen maar zelfmedelijden en daardoor alleen tijd voor hun eigen, logisch. Maar waarom dan? 

Simpel. Mijn gedachten gieren als een straaljager door mijn hersenen, door de emotionele, rationele, nuchtere, zwakkere, sterkere, moedeloze en de gevoelige gebieden. Van hot naar her. Het enige waarmee je de straaljager op een rustiger tempo kunt laten vliegen of kunt landen, is door te praten of juist van je af te schrijven. 

Ik wil mijn verhaal kwijt over mijn onzekerheid, mijn keuzes mijn twee weekdurende ex en mijn alleenstaande zwangerschap en toekomst. Ik wil alles van mij afschrijven, ALLES!! Waarom mijn eigen blog? DAAROM.